ARTYKUŁY

 

 

Kilka słów o koordynacji wzrokowo-ruchowej.

 

Koordynacja wzrokowo-ruchowa jest umiejętnością wrodzoną, pozwalającą na łączenie tego co widzą oczy z pracą rąk. W pierwszej kolejności należy skierować uwagę na konkretny bodziec, tu istotne zadanie pełni wzrok, który umożliwia mózgowi zrozumienie położenie osoby w przestrzeni. Na drugim etapie "dowodzenie"przejmują ręce, które wykonują działanie na podstawie informacji przekazanych przez oczy. Dobra koordynacja warunkuje sukces w wykonywaniu wielu codziennych czynności, jak np. pisanie czy manipulowanie i właśnie dlatego należy ją wciąż doskonalić przez różne ćwiczenia.

 

Symptomy zaburzeń w tym zakresie można zaobserwować już naprawdę u małych dzieci. U przedszkolaków niepokoić może: brak zainteresowania rysowaniem, trudności podczas zabaw manipulacyjnych, trudności w czynnościach samoobsługowych (np. podczas ubierania się) lub  podczas aktywności fizycznej ( np. utrzymanie równowagi w staniu na jednej nodze).

 

Istotnym zatem jest aby nieustannie doskonalić tę umiejętność w sposób łatwy i przystępny dla dziecka sposób, najlepiej wykorzystując do tego czynności z życia codziennego, np. zapinanie guzików, zagniatanie ciasta, używanie spinaczy do bielizny, wałkowanie, itp. 

Wybrane propozycje ćwiczeń dla dzieci:

 

  1. Układanie kompozycji z koralików, klocków  figur, patyczków, z tasiemki, z różnorodnych materiałów naturalnych np. z liści, owoców, kory, giętkiego tworzywa.

  2. Malowanie:

    • tworzenie różnych kompozycji - szlaczków ;

    • malowanie jednocześnie obydwoma rękami na dużym arkuszu przypiętym do tablicy lub podłogi;

    • malowanie palcami na przemian ruchem spokojnym, swobodnym;

    • zamalowywanie całej powierzchni kartki;

    • malowanie palcem [na całej powierzchni różnokolorowych linii poziomych i pionowych];

    • malowanie pędzlem linii prostych, splątanych nici, kłębuszków, jaskółek;

    • malowanie pęczkiem waty, patyczkiem do uszu - duże i małe chmury, kałuże itd.

    • zamalowywanie dużych konturowych rysunków, przedmiotów;

    • malowanie flamastrami - zamalowywanie określonym kolorem;

  3. Rysowanie:

    • rysowanie kredą na tablicy i dużych arkuszach rozłożonych na podłodze;

    • kreślenie patykiem na mokrej, gęsto pokrytej farbą klejową powierzchni;

    • rysowanie świecą, tuszem;

  4. Wydzieranki papierowe

  5. Stemplowanie: palcami, dłońmi, kulkami z gazet, stempelkami wyciętymi z warzyw, itp.

  6. Ćwiczenia na materiale obrazkowym:

    • układanki obrazkowe

    • układanie obrazka z części wg. identycznego wzoru;

    • uzupełnianie brakującej części obrazka;

    • dobieranie par jednakowych obrazków (dobieranki, loteryjki, domino obrazkowe),

    • rozpoznawanie zmian ilościowych i jakościowych w układach elementów - (zabawa " Co się tu zmieniło?")

PATRIOTYZM W WYCHOWANIU

Każdy rodzic pragnie zapewnić swojemu dziecku dobrą edukację , jak również nauczyć Je przestrzegania przyjętych zasad społecznych i kulturowych co ma w przyszłości dać gwarancję na osiągnięcie sukcesu w przyszłym życiu. Warto w tym samym wymiarze spojrzeć na wychowanie w duchu patriotycznym, na które warto poświęcić czas nie tylko dla Polski, ale bardziej dla samego dziecka. Ojczyzna bowiem, choć może to brzmieć pompatycznie z psychologicznego punktu widzenia jest dla człowieka życiową podporą.

Patriotyzm to jedno z najtrudniejszych zagadnień w zakresie edukacji dziecka i ulega zmianie wraz z panującą aurą polityczną. Problem z nim mają nie tylko dzieci, ale również i rodzice, którzy zachodzą w głowę, w jaki sposób przybliżyć to zagadnienie swoim pociechom. Najlepszym rozwiązaniem w tym przypadku będzie dawanie dziecku przykładu swoim postępowaniem. Przestrzeganie prawa, dbanie o rodzinę, dom, interesowanie się sprawami najbliższego otoczenia, regionu, kraju, włącznie się w różne inicjatywy, itp. Działanie w ten sposób może być świetną okazją na pokazanie dziecku, że Jego rodzic jest patriotą w swoim codziennym życiu, bez podejmowania spektakularnych działań. Dziecko natomiast, choć nie będzie zdawało sobie sprawy, że poprzez pilną naukę, pomoc kolegom, właściwe i kulturalne zachowanie może kształtować w sobie postawę patriotyczną.

15 sposobów na kształtowanie patriotyzmu w dziecku:

-wdrażanie w polską kulturę, np. poprzez uczenie polskiego hymnu, popularnych wierszyków pisanych przez rodzimych poetów, prostych rymowanek i piosenek, np. „Wlazł kotek na płotek”, „Szła dzieweczka do laseczka”

-czytanie dziecku tych samych książek, których rodzic sam słuchał w dzieciństwie; takim działaniem sam rodzic wspomina swoje dzieciństwo, pokazuje dziecku stare fotografie; to baza wychowania, ponieważ patriotyzm musi mieć swoje umocowanie w najbliższym otoczeniu dziecka, gdy to zrozumie łatwiej będzie Mu zrozumieć pojęcia bardziej abstrakcyjne;

-zwiedzanie miejsc związanych z historią Polski, opowiadanie faktów, przybliżanie legend

-uczestniczenie w uroczystych obchodach, rocznicach, jubileuszach, wydarzeniach sportowych

-kultywowanie rodzinnych tradycji, tworzenie nowych, rodzinnych zwyczajów i przestrzeganie ich, stwarzanie okazji do zacieśniania więzi rodzinnych

-odwiedzanie muzeów poświęconych historii i wybitnym twórcom kultury polskiej

-przywiązywanie uwagi do poprawnego używania przez dziecko języka polskiego, wzbogacanie słownictwa, zapoznawanie z przysłowiami czy powiedzonkami

-mówienie o Ojczyźnie z szacunkiem, bez pomijania bolesnych tematów

-nie narzekanie, że wszędzie jest źle, a szczególnie w Polsce; staranie się znalezienie czegoś pozytywnego, co w niej zachwyca

-dbanie o wizerunek Polski poza granicami kraju, zwracanie uwagi na właściwe zachowanie dziecka, bo na podstawie naszego zachowania ludzie wyrabiają sobie opinię na temat wszystkich Polaków

-podczas oglądania filmu z dubbingiem warto pokazać dziecku, jak ten sam tekst brzmi w innych językach; jest to sposób na pokazanie dziecku, że każdy ma swoją tożsamość narodową i nie ma lepszych i gorszych narodowości; uświadomić, że my jesteśmy Polakami, ale są również inne narodowości

-odwiedzanie grobów zmarłych z własnej rodziny i przypominanie dziejów ich życia, uświadamianie dziecku ciągłości historii rodziny i kraju

-rysowanie z dzieckiem drzewa genealogicznego rodziny, opowiadanie jak czasy w których żyli Wasi przodkowie wpłynęły na dzieje Polski

-mówienie dziecku: „Bądź zawsze dumny z tego, że jesteś Polakiem. Jeśli kiedyś wyjedziesz na studia za granicę, to pokaż wszystkim, jak smakuje polska kuchnia, jak Polacy potrafią się bawić”.

-tłumaczenie dziecku, że Polska to nie tylko państwo na mapie, że jest ona wszędzie dookoła; każdy płot, dom, trawnik to nasza Ojczyzna; jeśli uda się wypracować w dziecku takie spojrzenie, wtedy nigdy nie będzie niczego dewastować

 

5 sposobów, które nie kształtują w dziecku postawy patriotycznej:

-mówienie źle o innych narodach i kulturach

-podkreślanie niezwykłości bycia Polakiem

-niedocenianie roli innych narodów w budowaniu dorobku kulturalnego i technicznego całego świata

-umniejszanie rangi uczenia się języków obcych

-informowanie dziecka, że nie da sobie rady,  jeśli kiedyś zamieszka poza Polską lub założy rodzinę z kimś innej narodowości

 

"KTO MA WŁĄDZĘ?"

Dziecko, które ma władzę nad dorosłymi, funkcjonuje w chaosie. Nie ma poczucia bezpieczeństwa, nie wie co dobre, co złe, nie ma oparcia, którego mu potrzeba, nie ma odniesienia do innego „normalnego świata”, bo takiego nie zna.

Z naturalnych założeń wynika, że to dziecko powinno słuchać dorosłego, bo to ułatwi mu życie, gdy jest małe. Nie zawsze jednak dorosły potrafi z tych założeń w sposób właściwy wywiązywać się.

Czasami daje się słyszeć deklaracje matek, które twierdzą”: „Mojemu dziecku nie mogę niczego odmówić”. Takie podejście dorosłego jest właśnie przejawem bezrefleksyjnego sprawowania nieprawidłowości wychowawczych.

Dziecko w swej naturze  nie ma intencji do przejęcia dominacji w relacji z dorosłym. To ono potrzebuje silnego rodzica, który ustali normy postępowania i będzie kontrolował ich realizację. Jednak w chwili, gdy otrzymuje sygnał od rodzica o gotowości do służenia i zapewniania wszystkich zachcianek pozostaje bez wyboru. Z otwartością przyjmuje ofertę składaną przez mamę. To jest moment, w którym dorośli oddają obszar swojej kontroli zachowania w ręce małego dziecka. Dziecko natomiast dostosowuje się do tego co otrzymuje, w przejawach złości, agresji, rozkapryszenia spowodowanego nadmiarem otrzymywanych dóbr.

W drastycznych przypadkach przejmowania kontroli przez dzieci można mówić o swoistych rodzajach „przejawu czci” oddawanej przez rodzica dziecku. To Oni w geście uwielbienia dla swojej pociechy starają się usunąć wszelkie możliwe trudności pojawiające się na drodze dziecka, czym doprowadzają do pozbawienia dziecka samodzielności, odpowiedzialności i radości z czerpania w procesie twórczego działania. Konsekwencją tych działań może być gotowość rodziców do wyręczenia dziecka ze wszystkiego, np. obowiązków szkolnych, co może prowadzić do wyuczonej bezradności, bierności i lenistwa.

Takie działania w prosty sposób wykazują brak szacunku osób dorosłych do samych siebie i własnej pociechy. To szacunek bowiem sprawia, że ludzie traktują siebie na serio, wymagają od siebie i od innych i nie godzą się na rolę niewolnika. Przejawem szacunku do dziecka jest stawiane wymagań, wyzwań, których pokonywanie zwiększa poczucie własnej wartości i wartości w oczach innych. Traktowanie dziecka z przesadną czcią, bez wymagań może pozbawić Go umiejętności życia w szacunku do samego siebie. „Królowanie” małego dziecko może mieć tylko efekt-klęskę dorosłego.

Żyjemy  w społeczeństwie konsumpcyjnym, w którym jednym z kryteriów sukcesu stało się posiadanie coraz to nowszych urządzeń medialnych. To dzieci są świetnie zorientowane w tej dziedzinie i to one narzucają dorosłym, co chcą otrzymać w prezencie. Dorośli pokornie spełniają życzenia swoich pociech, choć czasami sami nie potrafią posługiwać się nowym gadżetem. Lęk dorosłego może doprowadzić do utraty szacunku do samego siebie , a w efekcie końcowym wycofanie się z roli rodzica.

Tymczasem prawdą jest, że dziecko patrzy na  dorosłego jak na eksperta , niezalenie od tego, czy coś umie, czy nie. Autorytet dorosłego jest niepodważalny, nie należy go zatem poddawać weryfikacji w poparciu o umiejętności posługiwania się sprzętem komputerowym. Warto jednocześnie dbać o swój rozwój i nie pozostawać w tyle wobec nowoczesnej techniki. Nie trzeba także rezygnować z władzy autorytetu, która jest potrzebna dziecku do właściwego rozwoju.

Odpowiedzialność za relacje między dzieckiem a dorosłym w znacznym stopniu odpowiada dorosły. Sprawowanie kontroli przez odpowiedzialnych dorosłych ma doprowadzić do budowania w dziecku brania odpowiedzialności za sprawy , które są na miarę jego rozwoju możliwe do realizacji. Kontrola dorosłych pozwala dziecku na nabywanie nawyków systematyczności realizacji zadań w konkretnym porządku, poszanowania ładu społecznego. Zewnętrzny porządek i harmonia, np. w postaci regularnych posiłków, odpowiedniego czasu na sen, wypoczynek, odrabianie zadań, właściwej pory na zabawę jest istotnym regulatorem prawidłowego funkcjonowania psychofizycznego.

Oddawane kontroli na dotaczającym światem jest procesem naturalnym i to dorośli muszą przygotować młodych do przejęcia tej kontroli po odpowiednim przygotowaniu do tego procesu.

Dorosły który pełni rolę wychowawczą, jest dla dziecka kimś bardzo ważnym. Nie dlatego, że na to zasłużył, że coś ważnego zrobił, ale dlatego, że jest.

SUKCES W TERAPII LOGOPEDYCZNEJ

Nadrzędnym celem terapii logopedycznej jest wykrywanie i usuwanie zaburzeń mowy. Osiągnięcie tego celu świadczy o powodzeniu terapii. W logoterapii ważne jest również wdrażanie do wyrobienia nawyków poprawnej wymowy oraz rozwijanie twórczej aktywności słownej.

Miernikiem oceny pracy logopedycznej jest osiągnięcie następujących efektów:
- skorygowanie wadliwie wymawianych głoski (dziecko potrafi prawidłowo wymówić głoskę w izolacji, wyrazach, zdaniach, mowie spontanicznej),
- wzrost czynnego i biernego słownika dziecka (dziecko operuje coraz
bogatszym słownikiem),
- prawidłowe stosowanie form gramatycznych w budowanych wypowiedziach,
- prawidłowy rozwój emocjonalno – społeczny (dziecko chętnie wypowiada się i uczestniczy w życiu grupy).

 Postępy terapeutyczne przebiegają w indywidualnym tempie dla każdego dziecka. Zadaniem nauczyciela – logopedy jest właściwe i systematyczne diagnozowanie poziomu umiejętności dziecka, ocena jakości i tempa zmian, dostosowanie metod, zasad i środków terapii do potrzeb i możliwości dziecka.
Analiza przebiegu i postępów dziecka powinna być dokonywana systematycznie na podstawie obserwacji rozwoju mowy, a także zachowań w różnych sytuacjach. W pracy z dzieckiem konieczne jest indywidualne podejście i odpowiednia motywacja, wówczas zostaną osiągnięte zamierzone cele. Praca wymaga cierpliwości, wytrwałości i zaangażowania zarówno ze strony dziecka, logopedy, jak i domu rodzinnego a efektywność ćwiczeń możliwa jest tylko poprzez wielokrotne powtarzanie.

 Oprócz tego, pamiętaj drogi Rodzicu, że rozwój mowy Twojego dziecka w główniej mierze zależy od Ciebie. Zależy od tego jak spędzacie wolny czas, w jaki sposób bawicie się i co czytacie. Zatem podczas zbliżających się wakacji życzę Wam, drodzy Rodzice, i dzieciom, wielu wspólnych radosnych chwil i mądrze wypełnionego czasu.

 

 

KIEDY TRZYLATEK IDZIE DO PRZEDSZKOLA

Dzieci idące pierwszy raz do przedszkola, zarówno młodsze, jak i starsze, powinny być do niego przygotowane. Nietrudno dostrzec narastające koszty psychiczne dziecięcej rozpaczy przy rozstaniu z rodzicami. U dziecka osoby trzecie budzą często przekonanie, że stanie się coś strasznego. Silnemu zagrożeniu ulega poczucie bezpieczeństwa. Dziecko przez długi czas może kojarzyć nauczycielkę, nawet najmilszą, z poczuciem utraty czegoś ważnego. Dramat rozstania z najbliższymi skutecznie blokuje poznawanie nowego otoczenia: dziecko jest tak skoncentrowane na swoich emocjach, że nie zwraca uwagi na otoczenie. Czas pobytu w przedszkolu jest inaczej traktowany przez dorosłych i inaczej przez dziecko. 

Oto kilka porad.

Na samym początku bardzo ważne jest pozytywne nastawienie rodziców do sytuacji, cieszenie się razem z dzieckiem, że oto wchodzi ono w nowy, tak ważny dla niego etap. Nie zdajemy sobie sprawy, jak bardzo wyraźnie dzieci odczytują nasze emocje i jak duży wpływ nastroje dorosłych mają na samopoczucie i komfort dziecka.

Dzieci często są bardziej gotowe do przedszkola niż ich rodzice. Dopiero, gdy widzą zatroskane twarze, łzy w oczach, słyszą rozmowy rodziców o tym, że sobie nie poradzą, zaczynają rzeczywiście odczuwać niepokój. Często spotykałam mamy, które płakały przy rozstaniach z dzieckiem. Radzę wtedy poprosić i zaangażować tatę, babcię, dziadka, każdą inną dorosłą osobę, która sama gotowa jest na rozstanie z dzieckiem. Może się okazać, że płaczący przy rozstaniach z mamą maluch, gdy przyjdzie z kimś innym, radośnie wbiegnie do sali i zacznie zabawę.

1. Rozstanie z rodzicami

Bardzo ważna dla poczucia bezpieczeństwa dziecka jest uczciwość i punktualność rodzica - jeżeli umawiacie się państwo z dzieckiem, że zostanie odebrane po podwieczorku, możecie być pewni, że od pierwszej sekundy po skończeniu jedzenia, dziecko zacznie się denerwować, że jeszcze Was nie ma. Podobnie nie wolno kłamać przy rozstaniach
i obiecywać, że za chwilę się wróci. Bardziej wrażliwe dziecko przepłacze wtedy większość dnia, czekając na rodzica. Generalnie nie warto przedłużać chwil rozstania
z dzieckiem - najlepiej stworzyć sobie „rytuał"
- np. dwa buziaki i dwa uściski i dziecko idzie do pani. Kilka dni powtórzeń i poczuje się ono pewniej.

 2. Emocje

Pamiętajmy przy okazji, że dziecko ma prawo, by płakać. To najnormalniejsza w świecie reakcja na trudną i niezrozumiałą sytuację. Mowa i zdolność rozpoznawania własnych emocji i nazywania ich są jeszcze niedostatecznie ukształtowane. Płaczem dziecko wyraża swój smutek, bezradność, frustrację, brak cierpliwości. Powodów ku temu może być wiele i nie ma w płaczu nic złego pod warunkiem, że nie służy on manipulowaniu dorosłym w celu spełnienia swoich zachcianek oraz, że nie dopuszcza się do przerodzenia płaczu w histerię. A nawet jeśli już do tego dojdzie, to najlepszym sposobem na histerię dziecka jest spokojne przeczekanie, aż ona minie. Warto ją zignorować -„zatkać uszy". Negocjacje z dzieckiem są pozbawione sensu. Trzeba poczekać aż się ono uspokoi.

 3. Własne miejsce

 W pierwszym dniu przedszkola dziecko otrzymuje własne miejsce w szatni. Zostaje ono podpisane w jakiś umowny sposób - znaczkiem, zdjęciem, imieniem i nazwiskiem Warto wytłumaczyć dziecku, że powinno pilnować swoich rzeczy, pokazać, która jest jego szafka, jakie dostało kapcie, buty, ubrania rezerwowe (Trzeba być przygotowanym na to, że ubranka na zmianę są dziecku niezbędne, może ono polać się wodą podczas mycia rąk, zębów, pobrudzić obiadem, wylać coś na siebie, wejść w błoto, piach. Zachęcam, by nie przejmować się tym za bardzo - brud jest wpisany w prawo rozwojowe małego dziecka, jeśli doświadcza ono nowych rzeczy, uczy się, poznaje i bywa jeszcze w tym nie do końca precyzyjne, to takie sytuacje zdarzać się będą na porządku dziennym. Jedyne, co można zrobić, to ćwiczyć różne umiejętności w domu. A jak wiadomo trening czyni mistrza).

 4. Wyleczyć dziecko do końca, gdy jest chore

Musimy być przygotowani na większą niż do tej pory u dziecka zachorowalność. Szanujmy zdrowie naszego i innych dzieci. Choroby dla nikogo nie są przyjemne, a niedoleczone dziecko nie tylko stwarza ryzyko groźnych powikłań dla swojego organizmu, ale też zwyczajnie zaraża wirusami inne dzieci.

 JAK MOŻNA UŁATWIĆ DZIECKU ADAPTACJĘ W PRZEDSZKOLU

Szanowni Rodzice !

 Już teraz należy zachęcać i motywować dziecko do : 

  • samodzielnego ubierania się w to, co nie stanowi dla dziecka problemu,

  • zapinania guzików, wkładania butów i zawiązywania sznurowadeł, lub zapinania bucików na "rzepy",

  • korzystania z sedesu, używania papieru toaletowego,

  • wycierania noska w chusteczkę,

  • samodzielnego mycia rączek,

  • rysowania kredkami, farbami, zabaw plasteliną, modeliną,

  • spacerowania i nie używania wózka,

  • spożywania posiłków samodzielnie.

 W naszym przedszkolu sporo uwagi poświęcamy prawidłowemu odżywianiu dzieci Zwracamy uwagę na to, by posiłki dla dzieci były atrakcyjne i różnorodne. Umiejętność gryzienia pokarmów jest konieczna, gdyż potrawy nie są miksowane. Zachęcamy do podawania dzieciom w domu do gryzienia: marchewki, kalarepki,jabłka.
Gdyby dziecko miało w przedszkolu problemy ze spożywaniem posiłków, przebieraniem się, załatwianiem potrzeb fizjologicznych, itp., otrzyma pomoc w każdej z tych dziedzin.

 UBIERANIE DZIECKA DO PRZEDSZKOLA.

 Zachęcamy Państwa do skompletowania dziecku odzieży wygodnej, przewiewnej i łatwej do ubierania przez samo dziecko: 

  • spodnie, spódniczki na gumkę nie za ciasną, nie za luźną,

  • buty wyjściowe łatwe do zakładania, zapinane na "rzepy" lub sznurowane. (nie klapki i nie śliskie),

  • ubranie na cebulkę, które zabezpiecza przed przegrzaniem lub zziębnięciem,

  • kapcie na jasnej gumowej podeszwie, zakryte, nie sznurowane, na "rzepy", oznakowane inicjałami dziecka,

  • nakrycie głowy: w okresie letnim - kapelusik, chusteczka dla dziewczynki, dla chłopca - czapka z daszkiem, w zimie - czapki.

  • zapasowe: majteczki, koszulka, rajstopki, spodnie, które będą przechowywane na półeczce dziecka w szatni i wykorzystywane, gdy zajdzie taka potrzeba,

  • biżuteria: pozostaje w domu.

 Dla dziecka które śpi w ciągu dnia : 

  • kołderka lub kocyk w poszewce

  • mała poduszka.

 Należy zwrócić uwagę na sprawność suwaków w kurtkach dziecięcych. Dzieci nie potrafią same ich naprawić, nauczycielki pomagają, ale robią to kosztem nie zwracania uwagi na inne dzieci. 3-latki nauczą się szybko je zapinać i rozpinać, ale muszą być one sprawne.

 Powyższe uwagi wypływają z troski o dzieci, dbania o ich bezpieczeństwo, z doświadczenia w pracy z dziećmi trzyletnimi. Mam nadzieję, że będą one pomocne dla Państwa.

 

 KILKA PORAD, JAK BEZPIECZNIE PRZETRWAĆ LATO

 Wakacje to czas zabawy, odpoczynku i nowych wrażeń. Większość z nas w tym okresie wyjeżdża w różne rejony Polski i świata. Dużo czasu spędza na świeżym powierzu: w lesie, w parku, jeździ na rowerze, rolkach, hulajnodze. Podczas korzystania z wakacyjnych przyjemności, warto jednak  pamiętać o bezpieczeństwie własnym i bliskich, zwracać uwagę na zagrożenia podczas wypoczynku, aby po powrocie do przedszkola mieć tylko dobre wspomnienia.
    Z pewnością wielu zna i stosuje poniższe zasady, być może niektóre są oczywiste, ale w trosce o zdrowie i dobre samopoczucie dzieci warto przed urlopem zapoznać się z nimi jeszcze raz.

1. 
Przed wyjazdem, warto jest upewnić się, czy dziecko potrafi powiedzieć jak się nazywa, gdzie mieszka i zna numer telefonu do rodziców (starsze dzieci).

2. Warto jest także ustalić z dzieckiem zasady wypoczynku  i zabawy np.: wchodzimy do wody tylko razem, w lesie nie śmiecimy, nie ganiamy ptaków w parku.

3. Zanim wyjedziemy z dzieckiem  w nowe miejsce warto porozmawiać z Nim o tym co zobaczy, jak powinno się zachowywać, a czego unikać. Można  obejrzeć wspólnie film opowiadający np. o danym kraju lub przeczytać podstawowe informacje wzbogacone zdjęciami.

4.Wybierając się w dane miejsce np. na górską wędrówkę należy pamiętać o odpowiednim ubraniu i akcesoriach do ochrony i zabawy dla malucha (czapeczka, krem z filtrem, odpowiednie obuwie, przewiewne, najlepiej bawełniane ubranka na zmianę, okulary,czy płaszcz przeciwdeszczowy).

5.W czasie wycieczek samochodowych należy pamiętać o: foteliku, pasach i środkach przeciw chorobie lokomocyjnej (jeśli taka jest potrzeba).

6. Wskazane jest, by zawsze pamiętać o czymś do picia dla dziecka. Polecamy wodę, gdyż najlepiej gasi pragnienie ( w krajach arabskich tylko wodę z butelek), a w czasie upałów pamiętajmy by pić ją często.

7.W czasie, gdy słońce operuje najsilniej zalecane jest, aby dzieci o ile to możliwe przebywały w cieniu (godz. 11-16)

8.Ze względów bezpieczeństwa warto jest poznać dokładnie miejsce wypoczynku do którego się udajemy. Sprawdzić, czy teren jest bezpieczny, ogrodzony, czy nie ma w pobliżu odkrytych studzienek, kanałów, wykopów, ruchliwych ulic itp.

9. W trosce o zdrowie swoje i dzieci starajmy się unikać kupowania produktów żywnościowych z nieznanych źródeł lub jedzenia potraw, które mogą być nie pierwszej świeżości (sosy, potrawki, sałatki z jajek i majonezu itp.)

10.Zawsze przed wyjazdem warto jest sprawdzić zawartość apteczki i uzupełnić jej zawartość w miarę potrzeb w niezbędne środki opatrunkowe oraz lekarstwa, które mogą się przydać w czasie wakacyjnych podróży.

Ale przede wszystkim należy pamiętać o tym, by z wakacyjnych wojaży korzystać  w sposób świadomy i ostrożny.
 

  

 BRZYDKIE SŁOWA W USTACH DZIECKA.

Zdarza się, że rodzice  słyszą z ust swoich małych dzieci brzydkie słowa, które Te przyswajają z kontaktów z dorosłymi,  rówieśnikami, czy z programów telewizyjnych , a następnie naśladują.  W pierwszym  etapie życia dzieci traktują wulgaryzmy jak zabawę. Lubią je wymawiać i prowokować przez wypowiadanie tych słów, o których wiedzą, że są zabronione. Zdarza się nawet, że organizują zawody na najbardziej wulgarne słowo w swojej grupie rówieśniczej, próbując w ten sposób zaznaczyć w niej swoje miejsce. Z pełną świadomością tego, że skupią na sobie uwagę dorosłego (ten nigdy nie pozostanie bez reakcji) stosują wulgaryzmy. Brzydkie słowa są dla dzieci czymś atrakcyjnym, czymś niedozwolonym, bo przecież sprośnych słów używają tylko dorośli. Kiedy to sobie uświadamiają, początkowo zaczynają wymawiać je przyciszonym głosem, po to, by z czasem wykrzyknąć: „Tak nie wolno mówić! Prawda mamusiu?”

 To normalne, że przekleństwa pojawiają się w ustach dzieci. Jednak jeśli padają nagminnie, warto zorientować się, czy taka sytuacja ma wyłącznie miejsce w domu, czy zdarza się także poza nim (w przedszkolu, u dziadków, itp.).  Należy wytłumaczyć dziecku, że czasami dorośli używają brzydkich słów, ponieważ uważają, że w danej sytuacji mogą ich użyć, ale dzieciom nie wolno tego robić. Kiedy już wymknie się rodzicowi brzydkie słowo, warto za to przeprosić mówiąc: „Nic się nie stało, to się nie powtórzy”.

Co robić w takiej sytuacji?

 Rodzice zazwyczaj w takich sytuacjach reagują w różny sposób: śmieją się, nadmiernie karcą, bądź też pozostawiają sprawę bez jakiejś szczególnej reakcji. Jedno jest pewne. Poświęcenie zbyt dużej uwagi tej sprawie, bądź też zlekceważenie może wywołać  tylko jeden  efekt w zachowaniu dziecka-utrwalenie tego typu słownictwa w jego słowniku. Dlatego warto poświęcić takiemu zachowaniu dziecka należytą uwagę, ale bez przesady i dramatyzowania. Warto potraktować sprawę na wesoło i odwrócić uwagę dziecka na „inne tory”. Na samym początku bowiem, kara może jedynie spotęgować używanie brzydkich słów, a nie ich wyeliminowanie ze słownika.

 Gdy dziecko ewidentnie idzie na prowokację, warto dać Mu do zrozumienia, że rodzic nie ma ochoty słuchać tego rodzaju słów, a dziecko jeśli w dalszym ciągu chce się nimi posługiwać niech idzie do swojego pokoju. Rodzic swoim zachowaniem  (włączenie radia, telewizji, rozmową telefoniczną) musi wysłać dziecko jednoznaczny komunikat, że nie jest zainteresowany słuchaniem brzydkich słów z jego buzi.

Jeśli dziecko nagminnie powtarza wulgaryzmy warto np. za każdym razem (spokojnie, bez nadmiernych emocji, nie śmiejąc się) pytać dziecko, co chce prze to powiedzieć i dlaczego tak mówi, aż samo dojdzie do wniosku, że to nie ma sensu.

 Wskazówki dla rodziców:

 -warto nauczyć dziecko słownictwa właściwego na każdą okazję

-pogłębiać zasób słownictwa, by było bogate, a tym samym umożliwiało dziecku łatwe wypowiadanie się i zastępowanie wulgaryzmów ładnymi, właściwymi słowami

-wpajać normy społeczne i formuły grzecznościowe

 -nie dopuścić, by wulgaryzmy na stałe wpisały się w język dziecka ( od zabawy do przyzwyczajenia)

-zastępować brzydkie słowo użyte przez dziecko innym o podobnym dźwięku


 ZACHOWANIA AGRESYWNE U DZIECI .

  Agresja zewnętrznie objawia się  złością skierowaną przeciwko określonym osobom i rzeczom. Przynosi szkodę. Przybiera formę napaści fizycznej lub słownej. Jest nabyta i utrwala się w procesie rozwoju na podstawie uczenia się społecznego. U jej podstaw leżą konkretne motywy. Zachowania agresywne pojawiają się u dzieci najczęściej w sytuacjach, gdy któraś z jego potrzeb jest niezaspokojona (poczucie bezpieczeństwa, miłości, akceptacji, itp).

 Agresja jest nieodłączną częścią życia. Każde niemowlę wraz z przyjściem na świat przynosi gotowość do przezwyciężania sprzeciwu, a w przypadku pragnienia kontaktów - głośno zwraca na siebie uwagę. Świadome objawy gniewu pojawiają się około 2 roku życia. Wtedy to dziecko uświadamia sobie, że może działać wg. własnej woli. Dzieci 3 letnie prezentują przejawy silnej przekory. Zachowania mające cechy agrsywne mogą się utrwalać i funkcjonować jako nawyk. Dlatego, to od postępowania rodziców zależy, czy rozwinie się ona w dziecku.

ZE WZGLĘDU NA SPOSOBY WYRAŻANIA AGRESJI WYRÓŻNIĆ MOŻNA 3 TYPY:

-fizyczną- do której zaliczyć można: bicie, popychanie, niszczenie przedmiotów; w momencie gniewu dziecko rzuca się z pięściami, bije inne dzieci, drapie, gryzie; atak nie zawsze skierowany jest w kierunku osoby, która wywołała agresję; dziecko na bazie wcześniejszych doświadczeń wie, że czynności agresywne skierowane na dorosłego zostaną ukarane, dlatego kieruje agresję na słabszych; częstym przykładem tego typu zachowań są napady złości, są one próbą zwrócenia na siebie uwagi, sposobem by dostać ulubioną rzecz lub uniknąć czegoś nieprzyjemnego; takie zachowania najczęściej pojawiają się u dwu i trzylatków; należy dążyć do ograniczenia częstotliwości ich występowania i zmniejszania intensywności;

-werbalna -czyli wyśmiewanie, złośliwe uwagi, arogancja, przezwiska, skarżenie narasta w wieku późniejszym; przejawia się rónież w w wyrażaniu braku przyzwolenia na przyłączenie się do zabawy, wykluczeniu kogoś z rozmowy, zabawy, a także zemstą, groźbą, dręczeniem;

-mimiczna- to przedrzeźnianie, robienie min, pokazywanie języka innemu dziecku z zamiarem zrobienia mu przykrości (te formy agresji są dla dzieci bardzo raniące)

Formowanie się zachowań agresywnych jest procesem długotrwałym i podlegającym wielu czynnikom. Do grupy zagrożonych agresywnym zachowaniem są zaliczane dzieci dzieci, które we wcześnych latach swojego życia musiały przeżyć poczucie braku akceptacji ze strony szczególnie matki. W późniejszym wieku należą do ich dzieci z rodzin, których zaspokajanie potrzeb dziecka nie znajdowało się na pierwszym planie. Agesja może być próbą zasygnlizowania, że dziecko czuje się niekochane, samotne.

Do grupy ryzyka należą również dzieci, które dziedziczą temperament ze skłonnością do porywczości. To, jak szybko dziecko się złości i jak się zachowuje zależy od jego temperamentu, ale reakcja jego otoczenia na zachowanie jest istotna w takim samym stopniu. Niezwracanie uwagi na nietypowość takich zachowań sprzyja ich utrwalaniu. W grupie przedszkolnej to dzieci, które posiadają chęć do dominacji i próbują narzucić swoją zabawę i zasady.

Wybitny pedagog Janusz Korczak powiedział, że dziecko to "lustro"- w nim bowiem odbijają się postawy i zachowania dorosłych, przede wszystkim rodziców.

NIEWŁAŚCIWE POSTAWY RODZICIELSKIE TO: 

*odrzucenie-dziecko nie czuje się potrzebne, co powoduje w nim chęć zwrócenia na siebie uwagi złym zachowaniem

*unikanie kontaktu z dzieckiem - brak akceptacji rodzi agresję, dziecko staje się nieufne, często popada w konflikty w przedszkolu

*nadmierne ochranianie- wszyscy starają się zaspokoić potrzeby dziecka, jego potrzeby są ważniejsze od potrzeb innych osób; takie działania prowadzą do opóźnienia dojrzałości emocjonalnej i społecznej dziecka, co sprawia, że dziecko w zetknięciu z przedszkolem może mieć postawę roszczeniową, a nie zaspokojenie jego oczekiwań rodzić będzie frustrację

*stawianie nadmiernych wymagań i nieliczenie się z możliwościami dziecka- powoduje brak wiary we własne siły, łatwość dekoncentracji

Konflikty w małżeństwie, wysoki poziom gniewui wrogości w środowisku rodzinnym, a także brak zrozumienia i agresywne zachowania dorosłych dostarczają dziecku wielu wzorów do naśladowania.

Dzieci obserwują, w jaki sposób dorośli rozwiązują konflikty między sobą i powielają zachowania.

Przyczyn agresywnych zachowań upatruje się także w nadmiernym oglądaniu telewizji i zbyt długim siedzeniu przed monitorem komputera. Walki, napady, kłótnie, bójki, to stałe elementy bajek i gier komputerowych. Ich bohaterowie są silni, niezwyciężeni, budzą podziw i są wzorem do naśladowania. Sprawiają, że dziecięce zabawy tracą swój zabawowy charakter i przekształcają sie w bójkę, czy inne zachowania agresywne.

Dziecku trzeba wyznaczyć granice, między tym, co dozwolone, a tym, czego mu nie wolno. Dla dziecka jest to trudne gdyż dostrzega świat z osobistego punktu widzenia (egocentryzm). Skierowane na zaspokojenie swoich potrzeb często wchodzi w konflikt słowny lub fizyczny z innymi dziećmi. Dlatego tak ważne jest, aby jak najwcześniej uczyć dzieci zachowań społecznie pożądanych. Powinno to nastąpić jeszcze przed pójściem dziecka do przedszkola.


JAK ZAPOBIEGAĆ ZACHOWANIOM AGRESYWNYM U DZIECI ?

Zachowania agrsywne dzieci sprawiają wiele kłopotów zarówno rodzicom, jak i wychowawcom. Pracę nad nimi należy podjąć w sytuacjach, kiedy zaczynają się pojawiać, a nie dopiero wtedy, gdy zaczynają zakłócać życie społeczne.

Jak radzić sobie z dzieckiem przejawiającym zachowania agresywne ?

-Do prawidłowego rozwoju potrzebne są dziecku jasno określone przez dorosłych granice. To one daja mu poczucie bezpieczeństwa. Wszystkie dzieci, zarówno te ze skłonnością do agresji jak i nie przejawiające takich zachowań, muszą wiedzieć, co im wolno, a czego nie. Łatwiej pogodzić się dzieciom z zakazami, jeśli dorośli dołączaja do nich uzasadnienie - konkretnie określają, czego od dziecka oczekują i dlaczego chcą, aby zachowywało się w taki, a nie inny sposób.

-Dorośli powinni być konsekwentni w swoich postanowieniach. Napad agresji dziecka, nie powinien przyczynić się do tego, by  osiągnęło ono swój cel. Zachowanie agresywne, np. rzucanie się na podłogę nie powinno także sprawić, że dziecko może uniknąć czegoś, co jest sprzeczne z jego oczekiwaniami. Jeżeli dziecko zachowuje się agresywnie, to nie wystarczy mu tylko powiedzieć, że źle postępuje, ale gównie skupić się na udzieleniu mu wskazówki, jak zachować się powinno.

-Jednym ze sposobów radzenia sobie sobie z agresją jest rozwiązywanie konfliktów w grupie. Trzeba uświadamiać dzieciom, że warto rozmawiać z drugą osobą bez używania siły. Każdy bowiem ma takie same prawa.

-Warto także rozmawiać z dziećmi o komunikowaniu się, emocjach i uczuciach. Rodzice mogą nauczyć dzieci panowania nad własną złością i kontrolowaniem własnych zachowań.  Natomiast miłość i troska o dziecko muszą być przez rodziców uzewnętrzniane i widoczne dla niego.

-Ważną kwestią jest umiejętne stosowanie kar i nagród. Aby wywarły pozytywny wpływ na zmianę zachowania dziecka muszą być dostosowane do zaistniałej sytuacji o osobowości dziecka. Powinny być sprawiedliwe tzn. zasłużone i proporcjonalne do czynu dziecka. Przedmiot kary i nagrody powinie mieć dla dziecka pożądaną wartość. Należy unikać przesady w nagradzaniu, bo to obniża jej skuteczność. Karę należy dobrać w taki sposób, aby zwrócić uwagę dzieka na czyn, na przekroczenie danej akceptowane normy. Konsekwencja jest podstawowym warunkiem. To ona gwarantuje uzyskanie pozytywnych  rezultatów wychowawczych. W rodzinie zasady, sposoby, formy nagradzania i karania powinny być jednakowo wymagane zarówno przez ojca jak i matkę.

Badania podkreślają, że nagrody są skuteczniejszymi metodami wychowawczymi. Utwierdzają bowiem pożądane zachowania, mobilizują do działania, pogłębiają wiarę we własne siły, pozwalają przezwyciężyć lęki i uczą życzliwości i przyjaźni. Kary mogą przyniać się do utrwalania złych zachowań, sprawiać, że dziecko buntuje się, wyładowuje złość na innych osobach i przedmiotach. Dlatego sukces wychowawczy zależy od umiejętnego stosowania jednych jak i drugich.

-Należy pamiętać również, aby oceniać zachowanie, a nie dziecko. Trzeba zatem opanować własne emocje, nie krzyczeć na dziecko.

-Kolejnym ze sposobów uniknięcia zachowań agresywnych jest wyeliminowanie z otoczenia dziecka bajek i filmów, które zawierają sceny agresywne, jak również rozbudzanie zainteresowania takimi książkami, filmami, grami, które pokazują pozytywne modele zachowania.

-Rodzice muszą mieć świadomość, że ogromne znaczenia na rozwój zachowań dziecka ma czas spędzony wspólnie z nimi, zabawy, spacery, itd.

Dzieci agresywne tylko na pozór są niezależne i silne. Zwykle czują się niedowartościowane i zależne od innych. Dlatego trzeba budować u nich poczucie własnej wartości, które warunkuje pozytywny rozwój społeczny i ułatwia nawiązywanie prawidłowych kontaktów społecznych.


WPŁYW GIER PLANSZOWYCH NA ROZWÓJ DZIECKA

Zima, to okres w ciągu roku, w którym szczególnie długie są wieczory. Dlatego warto ten czas wykorzystać na odświeżenie sobie w  pamięci zasad niegdyś powszechnie znanych i lubianych gier planszowych takich jak np. chińczyk, memo, scrable, loteryjka, grzybobranie, domino, warcaby, itd. To świetna okazja i sposób na wspólne spędzenie czasu  z dzieckiem.

Gry planszowe to świetna alternatywa dla czasu spędzonego przed telewizorem, komputerem, czy tabletem. W czasach, kiedy  żyjemy w ciągłym biegu, trudno jest  znaleźć chwilę na odpoczynek i relaks w gronie najbliższych. Gry planszowe umożliwiają spędzenie czasu  w sposób ciekawy, aktywny i w miłej, rodzinnej atmosferze.

ZALETY GIER PLANSZOWYCH:

* uczą przestrzegania zasad i reguł gry

* integrują rodzinę, choćby ze względu na to, że mogą w nie grać uczestnicy w różnym wieku

* pomagają w nauce czytania i liczenia (np. w "Chińczyku" dziecko korzysta z kostki - zdobywa zatem umiejętność liczenia, a "Scrable" umożliwiają ćwiczenia w czytaniu i utrwalaniu zasad ortografii)

* pozwalają oswoić się z możliwością przegranej

* rozwijają spostrzegawczość i pamięć (np. "Memo" wymaga zapamiętania, jaki obrazek jest na odwrocie, a "Bystre oczko" ćwiczy szbkość spostrzegania)

* zachęcają do rozpoznawania kształtów i kolorów (np. Figuraki, Patyczaki)

* doskonalą umiejętność przewidywania i myślenia przyczynowo-skutkowego (np. Warcaby, Bierki)

* bywa, że wymagają określonych ruchów, angażują motorykę całego ciała (np. Twister)

* uczą panowania nad emocjami, dystansowania się wobe porażki i przeżywania radości ze zwycięstwa, tak, aby nie pogrążać przeciwnika w rozpaczy

* pomagają w nabywaniu umiejętności nawiązywania kontaktów społecznych

Często bywa tak, że dzieci w wieku przedszkolnym chcą zawsze wygrywać. By to osiągnąć próbują nawet zmieniać reguły gry, lub oszukiwać. Najlepiej wtedy nie robić z tego problemu i powiedzieć: "widzę, że jest ci smutno i jesteś zły, że przegrałeś, ale nie zmieniaj reguł gry, przecież one są po to, aby ich przestrzegać". Potem możemy ponownie zagrać z dzieckiem dodając: "czuję, że tym razem dopisze ci szczęście". Ważne jest, by pozwolić dziecku na uzewnętrznienie swoich uczuć i wyrażenie niezadowolenia z przegranej. Jeżeli dziecko ma swobodę w wyrażaniu uczuć, po pewnym czasie stanie się bardziej zrównoważone emocjonalnie, niż dziecko, którego reakcje uczuciowe są sterowane i korygowane przez dorosłych. Dzieci, których uczucia są akceptowane, same uczą się kontrolować emocje i zwykle zauważają, kiedy trzeba się opanować.

GRY PLANSZOWE, A GRY KOMPUTEROWE.

Gry komputerowe cieszą się dużą popularnością zarówno wśród dużych jak i małych odbiorców. Dla dzieci są atrakcyjne ze względu na  magię obrazu i dźwięku. Nie wymagają w tym samym stopniu co gry planszowe używania wyobraźni, a są wyraźnie zdominowane przez gotowe obrazy i rozwiązania. Bohaterowie tych gier dominują w dziecięcych rozmowach i zabawach dowolnych. Zdarza się także, że znajomość gier decyduje o pozycji dziecka w grupie rówieśniczej. W jakimś ograniczonym wielkością monitora stopniu poprawiają spostrzeganie i zmuszają do intelektualnego wysiłku. Dla rodziców gry komputerowe zyskują ze względu na ilość czasu, jaką dzieci spędzają przed komputerem. Mają dzięki temu "święty spokój". Gry komputerowe mają zatem swoje zalety, ale i wady. Wielogodzinne siedzenie przed ekranem monitora powoduje: wady postawy, wzroku, brak ruchu w okresie życia, który kojarzy się z aktywnością. Ponadto izolację od rzeczywistości, w tym także rodziny i rówieśników, zamykanie się w świecie, którego nie ma.

 

DOJRZAŁOŚĆ SZKOLNA

Dojrzałość szkolna to taki stopień rozwoju umysłowego, fizycznego emocjonalnego i społecznego dziecka, który jest niezbędny do podjęcia obowiązków szkolnych. Jest to gotowość i chęć wypełniania tych obowiązków, pewna samodzielność i taki poziom rozwoju, który pozwala małemu uczniow podołać wymaganiom szkolnym, przystosować się do nowych warunków, a także zapewnić dobre samopoczucie w grupie rówieśniczej i osiągnięcie sukcesów w nauce.

Przy rozpatrywaniu, czy dziecko jest gotowe do uczenia się, brane są pod uwagę cztery aspekty:

-rozwój fizyczny (ruchowy)

-rozwój umysłowy (intelektualny)

-rozwój społeczny

-rozwój emocjonalny

ROZWÓJ FIZYCZNY (RUCHOWY) - to prawidłowe, stosowne do wieku ukształtowanie kości, mięśni, układu nerwowego, narządów zmysłu zapewniających pewną odporność dziecka na wysiłek fizyczny oraz dobrą sprwność we wszystkich zakresach motoryki. Włściwa koordynacja ruchowo-słuchowo-wzrokowa, niezbędna podczas ćwiczeń, zabawy, rysowania, czytania i pisania. Umiejętność zachowania równowagi , szybkich zmian pozycji, sprawnego posługiwania się narzędziami ( kredki, pisaki, nożyczki, itp).

ROZWÓJ UMYSŁOWY  (INTELEKTUALNY) - to umiejętność spostrzegania, dostatecznie wykształcony poziom wyobraźni i koncentracji uwagi, zdolność do słuchania, zapamiętywania i odtwarzania podawanych treści. Prawidłowy rozwój mowy, swoboda prawidłowego wypowiadania myśli, wyrażania opinii, zasób pojęć i słów. Ponadto umiejętność rozumienia złożonych poleceń, myślenia przyczynowo-skutkowego i wnioskowania. Umiejętność dokonywania analizy i syntezy słuchowej, orientacji w schemacie ciała, przestrzeni i najbliższego środowiska.

ROZWÓJ SPOŁECZNY- to motywacja do wykonywania zadań, radzenia sobie w trudnych sytuacjach bez pomocy rodziców, umiejętność podporządkowania się wymaganiom szkoły, a także nawiązywania kontaktów i współpracy z grupą rówieśniczą, wytrwałość, obowiązkowość, systematyczność. To także inicjowanie zabaw z rówieśnikami, a jeśli trzeba ustępowanie. Doprowadzanie do końca podjętych prac i dbanie o ich estetykę. Samodzielność w czynnościach samoobsługowych - jedzenie, ubieranie się, zabiegi higieniczno-kulturalne i zdrowotne.

ROZWÓJ EMOCJONALNY - to umiejętność powstrzymywania złości i agresji, umiejętność panowania nad  sobą, pozostawania bez rodziców bez płaczu, radzenia sobie w obowiązkach bez dorosłych. To również umiejętne radzenie sobie z porażką, posłuszeństwo wobec rodziców. Podporządkowanie się ustalonym regułom, poleceniom dorosłych, rozumienie ich konieczności nawet jeśli nie zawsze są przyjemne , ale sprawiedliwe. Adekwatne reagowanie nastrojem i zachowaniem na zaistniałe sytuacje.

Dojrzałość szkolną dziecko osiąga między 6 a 7 rokiem życia. Trzeba jednak pamiętać, że każde dziecko jest indywidualnościa, posiada różne możliwości i rozwija się w swoim tempie. Jego rozwój może się zmienić z dnia na dzień. Dlatego też w różnym tempie dzieci osiągają dojrzałość szkolną. Jedne szybciej, drugie wolniej. Ważnym elementem wspierającym dziecko w osiąganiu dojrzałości szkolnej jest wspieranie jego rozwoju przez rodziców. Kiedy dostrzeżemy trudności u swojego dziecka, warto nasilić swoje oddziaływania, a wtedy trudności zostaną pokonane.

WSKAZÓWKI, JAKIE DZIAŁANIA MOGĄ PODEJMOWAĆ  RODZICE:

-wyrabianie w dziecku samodzielności (ubieranie i rozbieranie się, mycie, czesanie, wiązanie obuwia), a także przyzwyczajanie dziecka do stałego rozkładu dnia (sen, posiłki, zabawa, obowiązki)

-kształtowanie wytrwałości i systematyczności w wypełnianiu stałych obowiązków, przezwyciężaniu trudności i kończeniu rozpoczętej pracy, egzekwowanie przyjętych ustaleń, wzbogacanie wiedzy o świecie, doświadczeń życiowych, pobudzanie do działania, rozwijanie spostrzegawczości, myślenia, pobudzanie do zadawania pytań i odpowiadania na pytania dziecka

-wdrażanie do prawidłowego wypowiadania się pod względem fonetycznym i gramatycznym, formułowania wypowiedzi, rozwijania zaintetresowania książką, czasopismem, ćwiczenia pamięci

-wyrabianie umiejętności słuchania mowy, tekstu czytanego i koncentracji uwagi

-rozwijanie zainteresowań matematycznych poprzez liczenie na konkretach w sytuacjach życia codziennego, orientowanie się w schemacie ciała, w przestrzeni, w kierunkach, w czasie

-podejmowanie działań mających na celu usprawnianie rąk: wydzieranie, rysowanie, lepienie z plasteliny, ciastoliny, modeliny, malowanie, wycinanie, sklejanie, chwytanie, manipulowanie oraz usprawnianie ciała poprzez gry, zabawy, sport, spacery, przebywanie na świeżym powietrzu

-wpajanie zasad kulturalnego i tolerancyjnego zachowania się wobec ludzi i w życiu codziennym,

-wdrażanie do nawiązywania przyjaznych kontaktów z rówieśnikami, podejmowania współpracy w zabawie i radzenia sobie z porażkami

-kształtowanie pozytywnej motywacji do uczenia się, zachęcanie do zdobywania wiedzy, nie straszenie szkołą i nauką

Trzeba pamiętać, że wszystkie wymagania stawiane przed dzieckiem powinny być dostosowane do jego możliwości, oraz że należy dbać, aby dziecko rozwijało się harmonijnie we wszystkich czterech płaszczyznach.

 

JAK PORADZIĆ SOBIE Z WYMUSZANIEM U DZIECI?

Wielu z nas było świadkiem sytuacji, kiedy to na zakupach w sklepie dziecko domaga się od dorosłego zakupu wypatrzonej przez siebie rzeczy, lecz dorosły się nie godzi. Wówczas "mały aniołek" pokazuje na co go stać: tupie nogami, krzyczy, rzuca się na podłogę , itp.  Jak się wtedy zachować? W większości przypadków rodzice ulegają dziecku, by zachować twarz przed innymi ludźmi. Inni biją dzieci, krzyczą na nie na oczach innych. Zdarzają się jednak i tacy, którzy pomimo trudnej sytuacji zachowują spokój, przeczekują atak wymuszenia u swojego dziecka. I właśnie to ostatnie zachowanie jest naodpowiedniejsze, choć nie łatwe.

Wymuszanie, to nic innego, jak sprawdzanie przez dziecko, na ile może sobie pozwolić przy dorosłym. Stosuje czasem różnorodne chwyty, by uzyskać to czego pragnie. Niestety często jest tak,że rodzice w mało świadomy sposób popełniają błędy wychowawcze, które wraz z dojrzewaniem dziecka pogłębiają się. Dochodzi wtedy do sytuacji, kiedy rodzice załamują ręce, gdyż nie mają wpływu na skandaliczne zachowanie dziecka.

By uniknąć wymuszania należy od najmłodszych lat odpowiednio reagować na zachowanie dziecka. Warto trzymać się zasady: AKCJA-REAKCJA, czyli kiedy dziecko zachowuje się źle trzeba reagować natychmiast, a nie z opóźnieniem.Co w odniesieniu do naszego przykładu ze sklepem oznacza przeczekanie. Gdy dziecko się uspokoi, należy wyjaśnić Mu, co złego zrobiło, uświadomić, że powinno przeprosić i oznajmić, że będziemy kontynować zakupy. Złym rozwiązaniem byłoby, gdyby rodzic kupił dziecku to co chce i stwierdził, że o zaistniałej sytuacji porozmawia z Nim w domu. Jeszcze gorzej, kiedy rodzic ciągnąłby rozwrzeszczane dziecko przez cały sklep i w domu zastosował karę.

Sytuacji wymuszania jest tyle, ile dzieci na świecie. niezależnie od sytuacji warto zawsze stosować METODĘ MAŁYCH KROKÓW. Stopniowe przyuczanie dziecka do nowej sytuacji przy zachowaniu pełnej konsekwencji. Często z tym ostatnim jest najwięcej problemów. Obraz płaczącego dziecka, czy proszącego o przytulenie, powoduje,że rodzice odpuszczają i po raz kolejny ulegają dziecku. Takie postępowanie niesie jednak ze sobą jeszcze gorsze konsekwencje. Przy kolejnym wymuszaniu dziecko będzie czuło, że jeżeli kiedyś mu się udało, to tym razem też się uda.

W chwilach zwątpienia warto szukać wsparcia u partnera, osoby bliskiej. Każdy ma prawo być zmęczony, dlatego nie należy mieć do siebie pretensji, gdy cierpliwość się kończy. Razem jest łatwiej.

Ważne, aby przy nauce nie być jak skała niewzruszona. Kiedy zaobserwujemy, że dziecko się uspokoiło, trzeba powiedzieć mu jak bardzo je kochamy i jacy jesteśmy z niego dumni,że potrafi się uspokoić. Następnie porozmawiać o tym co zaszło i zamknąć ten rozdział. Nigdy, przy następnym złym zachowaniu dziecka nie należy wypominać mu jego wcześniejszych wybryków. Powracanie do czegoś, co zostało wyjaśnione, może zaburzyć w dziecku poczucie sensu rozmowy o jego złym zachowaniu. A poza tym, nikt nie lubi, gdy popełni błąd, przeprosi,a ktoś ponownie wraca do tego co złe.

 

JAK MÓWIĆ, ŻEBY DZIECI NAS SŁUCHAŁY ? JAK SŁUCHAĆ, ŻEBY DZIECI DO NAS MÓWIŁY ?

W artykule tym można znaleźć kilka wskazówek , które w prosty sposób pomogą opanować sztukę skutecznej komunikacji z dziećmi, wskażą rozwiązania najczęstszych problemów wychowawczych, jak np. stawianie granic, formułowanie oczekiwań, a także pomogą w budowaniu silnej więzi emocjonalnej między dorosłymi a dziećmi.

1. Uczucia, emocje

-słuchaj uważnie - czasami dziecku wystarczy milczący słuchacz, żeby samo dostrzegło problem i znalazło rozwiązanie

-nazwij uczucia -określ je; słowa takie jak: "Nie przejmuj się, przecież cię nie boli"- nikogo nie pocieszają; jeśli zamiast tego powiesz: "Widzę, że jest ci przykro, to smutne"- dziecko poczuje, że je rozumiesz, samo też lepiej zrozumie to co czuje;

-akceptuj uczucia - stosuj słowa "klucze":

zamiast: "Uderzył cię?A tyle razy mówiłam, żebyś się z nim nie bawił, a ty ciągle wszystkich zaczepiasz..."

użyj słów kluczy -pełnych uwagi i zrozumienia, np."aha, oooo, rozumiem, hmmm"

-akceptowanie uczuć nie oznacza akceptowania złych zachowań:

"Widzę, że jesteś na mnie zły. Powiedz mi to słowami , a nie pięściami".

2.Współpraca

-opisz, co widzisz, przedstaw problem:

"Widzę mokrą podłogę w łazience."

-udziel informacji:

"Ścierka jest tam."

-powiedz to jednym słowem:

"Podłoga."

-powiedz, co czujesz:

"Nie lubię, kiedy na mnie krzyczysz."

-napisz liścik:

"Drogi Janku! Jestem głodny. Twój pies"

3.Zamiast kar

-zaangażuj dziecko do pomocy:

np. dziecko wyrywa zabawki kolegom w piaskownicy- "Pomóż mi budować zamek"

-wyraź zdecydowany sprzeciw:

nie atakując charakteru - "Zabierasz zabawki dzieciom, nie podoba mi się takie zachowanie"

- powiedź co czujesz:

"Wyrywanie zabawek innym jest nieprzyjemne"

-zaproponuj wybór:

"Jeśli chcesz się nadal bawić w piaskownicy, przestań tak robić"

-przejmij inicjatywę, daj dziecku odczuć konsekwencje złego zachowania:

"Widzę, że wybrałeś powrót do domu" i opuszczacie piaskownicę. Następnego dnia, nie idziecie do piaskownicy. Na pytanie dziecka "Dlaczego?" poproś, żeby się zastanowiło.

4.Samodzielność

-dawaj dziecku możliwość wyboru, samodzielnego podejmowania decyzji:

"Wolisz założyć skarpetki z autem, czy w paseczki?"

-doceniaj wysiłek, jaki dziecko wkłada w  wykonanie zadania:

"Zapięcie wszystkich guzików to sztuka"

-pozwól, aby dziecko samo znalazło odpowiedź:

nie dawaj zbyt szybko gotowych rozwiązań, wskaż źródła, niech także inni staną się autorytetami

-nie odbieraj nadziei:

"Więc marzysz o karierze piłkarza?"

5. Pochwały:

-opisz, co widzisz lub czujesz:

nie stosuj ogólników typu: "Jesteś grzecznym chłopcem", użyj lepiej: "Widzę, że wszystkie autka poustawiałeś na półce. Lubię patrzeć na taki porządek."

-dodaj do opisu podsumowanie:

"Prosiłem cię, żebyś za kwadrans przyszedł na obiad i jesteś. To się nazywa punktualność".

6.Role i etykietki

-uwolnij dziecko od etykietek:

stwarzaj sytuacje, w których dziecko ( i inni) spojrzy na siebie inaczej; kiedy dziecko uważa się za niezdarne: "Muszę to naprawić, możesz mi pomóc?"; gdy dziecko ma zwyczaj marudzić: "Podoba mi się, kiedy spokojnie mówisz o swoich potrzebach, tak jak teraz".

-pozwól dziecku słyszeć, jak je chwalisz przed innymi: "Och, żebyś widział swojego syna, jak się zachował dzisiaj w piaskownicy: dzielisię zabawkami, wspólnie z kolegą zbudował zamek"- gdy dziecko ma kłopoty ze współdziałaniem:

-pokaż zachowanie godne naśladowania:

"Mam tyle pracy, nie wiem jak się do tega zabrać. Już wiem, ułożę sobie plan działania"- gdy dziecko jest niezorganizowane

 

DLACZEGO WARTO CZYTAĆ DZIECIOM KSIĄŻKI ?

We współczesnym świecie zdominowanym przez telewizję i internet wiele osób zapomina o książce, a to błąd. Kontakt z książką daje możliwość obcowania ze światem wartości, jakie niesie ze sobą literatura. Nawyk sięgania po książki musi być kształtowany w dzieciństwie.

Czytanie, rozbudza wyobraźnię. Może wpływać na rozwój uczuć, lepsze rozumienie ludzi.Postaci pojawiające się w książkach mogą być źródłem pozytywnych wzorców zachowań. Dorośli powinni razem z dziećmi oceniać postępowanie bohaterów.

Dzieci  zdobywają z książek wiedzę o przedmiotach, ludziach, zwierzętach, roślinach, uczuciach. Nabywają umiejętności związane z rozwojem myślenia (porównywanie, wnioskowanie, uogólnianie).

Głośne czytanie wzbogaca słownik dziecka, uczy prawidłowego formułowania myśli, budowy zdań, kształci słuch.

Literatura dziecięca inspiruje do zabaw twórczych, wywiera wpływ na twórczość plastyczną. Dzieci, które już w przedszkolu zostaną w sposób ciekawy wprowadzone w świat książek, będą ich poźniej szukać same. Należy czytać nie tylko małym dzieciom, ale również nastolatkom. Wspólne czytanie w rodzinie pozwoli pokonać problemy dorastania, wzmocni więzi uczuciowe z rodzicami.

Już od najwcześniejszych kontaktów z książką należy kształtować prawidłowe nawyki korzystania z niej, tzn. czyste ręce, nie zaginanie kartek, nie rysowanie po książce, nie wycinanie obrazków, itd.

Przy wyborze książki należy zwrócić uwagę na język, jakim jest napisana, na to, czy treść w niej zawarta jest wartościowa wychowawczo, na walory estetyczne ilustracji. Ilustracje w książeczkach dla dzieci powinny być przejrzyste, czytelne i niezbyt szczegółowe. Należy je oglądać wspólnie z dzieckiem, zadawać pytania, zachęcać do nazywania coraz to nowych szczegółów. Nieznane przedmioty, zwierzęta są okazjądo wzbogacania słownictwa dziecka.Podczas czytania należy zwrócić uwagę na to, by dziecko nie było znużone zbhyt długim słuchaniem. Dzieci lubią też, kiedy dorosły opowiada treść książki.

Czytanie chroni przed uzależnieniem od telewizji i czerpania z niej negatywnych wzorców.Uczy nieagresywnych sposobów rozwiązywania problemówi konfliktów. Rodzice powinni być świadomi, że rozwijanie u dzieci czytania jest najlepszą inwestycją w pomyślną przyszłość dziecka.

"Czytajmy dzieciom, aby były mądre, dobre i szczęśliwe"